PDF Drukuj Email

 

Wskazówki pedagogiczne


1. Wspólny odpoczynek i zabawa.

2. Tygodniowe ćwiczenia poprawnej pisowni – samodzielna praca.
starszych uczniów

3. Dekalog dla rodziców dzieci dyslektycznych.



 

Wspólny odpoczynek i zabawa

Rodzicu jeżeli masz chwilkę wolnego czasu zachęcam do skorzystania z niektórych ćwiczeń wg Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne. Na początku kilka słów o autorce oraz o Metodzie Ruchu Rozwijającego (MRR).
MRR została stworzona w latach sześćdziesiątych przez angielską nauczycielkę wychowania fizycznego, tańca i ruchu - Weronikę Sherborne. Metoda Ruchu Rozwijającego to system ruchowych ćwiczeń–zabaw-relacji stworzony w oparciu o wczesnodziecięce zabawy rodziców z małymi dziećmi.
Nazwa metody „Ruch Rozwijający” wyraża główną ideę metody tj. posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rozwoju. System ćwiczeń w tej metodzie wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi tj. z tzw. baraszkowania – dlatego dzieci tak uwielbiają zajęcia wg MRR.

Podstawowe założenia metod to rozwijanie ruchem trzech aspektów:

  1. Świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego.
  2. Świadomości przestrzeni i działania w niej.
  3. Dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.

Weronika Sherborne w swojej metodzie jako podstawę przyjęła zabawę oto kilka pomysłów na spędzenie cudownych i radosnych chwil ze swoimi dziećmi:

FOTELIK - dorosły siedzi w rozkroku na podłodze, obejmując rękoma siedzące przed min dziecko. Dziecko siedzi na podłodze przed dorosłym, odwrócone do niego plecami. Obejmowanie i kołysanie dziecka.

FOTELIK II - Dorosły siedzi na podłodze z nogami wyprostowanymi, obejmując rękoma siedzące przed nim dziecko, dziecko siedzi na udach i podudziach dorosłego, odwrócone do niego plecami. Obejmowanie i kołysanie dziecka.

MOJE – TWOJE – LUSTRO – dorosły siedzi w rozkroku na podłodze, zwrócony przodem do siedzącego naprzeciw dziecka. Dziecko siedzi przed dorosłym, pomiędzy jego nogami. Partnerzy (na przemian) robią do siebie różne miny i naśladują się nawzajem, wykonując polecenia np. „zrób śmieszną minę”.

WIATRAK - dziecko leży na plecach na podłodze, dorosły trzyma dziecko za ręce i obraca go raz w lewą stronę, raz w prawą stronę.

WYCIECZKA – dziecko leży na plecach na podłodze, dorosły chwyta dziecko za przeguby i idzie w dowolną stronę, druga wersja – rodzic łapie dziecko za kostki i idzie z dzieckiem na „wycieczkę”. W tym ćwiczeniu można również wykorzystać koc. Dziecko kładzie się na kocu brzuchem, plecami – dorosły ciągnie koc z dzieckiem.

MAŁPKA NA DRZEWIE – dorosły stoi z szeroko otwartymi ramionami i wyciągniętymi w stronę dziecka rękoma. Dziecko podbiega do dorosłego i wdrapuje się na niego niczym małpka.

ROLOWANIE NA NOGACH DOROSŁEGO – dorosły siedzi na podłodze z wyprostowanymi nogami. Dziecko leży brzuchem na udach dorosłego ( w poprzek jego nóg), dorosły kilkakrotnie delikatnie przetacza dziecko w kierunku stóp i z powrotem, a na końcu - w podobny sposób - zsuwa na podłogę.

HUŚTAWKA – co najmniej 2 osoby dorosłe stoją obok leżącego dziecka, dziecko leży na podłodze na plecach, jeden dorosły trzyma dziecko za ręce, a drugi za nogi i w ten sposób lekko unoszą dziecko nad podłogę oraz kołyszą je na boki. Ćwiczenie to można również zastosować przy użyciu koca.

SAMOLOT MAŁY - dorosły leży na plecach na podłodze, z nogami ugiętymi w kolanach (podudzia uniesione do góry); dziecko leży brzuchem na podudziach dorosłego i trzyma go za ręce; dorosły, trzymając dziecko za ręce, ruchem nóg unosi je w górę i lekko kołysze. Kiedy twarze partnerów są naprzeciwko siebie, dorosły i dziecko próbują nawiązać kontakt wzrokowy.

SAMOLOT DUŻY - dorosły leży na plecach na podłodze, z nogami ugiętymi w kolanach (podudzia uniesione do góry – tworząc z udami kąt prosty); dziecko stoi przed dorosłym; dorosły unosi tułów, chwyta dziecko za ręce, podpiera stopami jego biodra (kości biodrowe) i unosi nad sobą, prostują nogi w kolanach. W tej pozycji kołysze je nad sobą. Kiedy twarze partnerów są naprzeciwko siebie, dorosły i dziecko próbują nawiązać kontakt wzrokowy.

Podczas ćwiczeń rodzice dbają o to aby dziecko czerpało przyjemność a ćwiczenia były dla niego przyjemne. Nie wolno zmuszać dziecka do wykonania danego ćwiczenia. Rodzice dbają również o bezpieczeństwo dziecka zwłaszcza w ćwiczeniach trudniejszych jak np. duży samolot.

 

mgr Magdalena Kozera na podstawie książki M. Bogdanowicz, D. Okrzesik „Opis i planowanie zajęć według Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne”. Wydawnictwo Harmonia. Gdańsk 2011.

 

Tygodniowe ćwiczenia poprawnej pisowni – samodzielna praca starszych uczniów
opracowanie: prof. dr Marta Bogdanowicz

 

Przygotowanie.

  1. Załóż zeszyt do ćwiczeń ortograficznych.
  2. Powtórz i utrwal zasady pisowni.
  3. Na końcu zeszytu załóż „Słowniczek Trudnych Wyrazów”

Pisanie z pamięci – co dzień.

  1. Przeczytaj uważnie wybrane przez siebie, lub wskazany przez nauczyciela fragment tekstu (około 5 zdań niezbyt długicz, po około 5 wyrazów w zdaniu).
  2. Przeczytaj pierwsze zdanie zapamiętując tekst i pisownię wyrazów: uzasadnij pisownię trudnych wyrazów.
  3. Powiedz tekst z pamięci.
  4. Przeczytaj powtórnie zadanie sprawdzając, czy dobrze zapamiętałeś.
  5. Napisz tekst z pamięci.
  6. Sprawdź zapis i nanieś poprawki.
  7. Porównaj zapis ze zdaniem wzorcowym i nanieś poprawki.
  8. Zakryj zdanie wzorcowe i napisane.
  9. Napisz powtórnie to samo zdanie.
  10. Sprawdź zapis.

Poprawa błędów.

  1. Wpisz wyrazy, w których popełniłeś błędy i uzasadnij poprawną pisownię.
  2. Wyrazy te zastosuj w krzyżówce, ułóż z nimi zdania, utwórz rodzinę wyrazów pokrewnych, wykonaj cwiczenie utrwalające pisownię (bibliografia).
  3. Wpisz je do „Słownika Trudnych Wyrazów” (na końcu zeszytu).

Sprawdzian co tydzień.

  1. Pracuj codziennie, zapisując datę przy wykonywanych ćwiczeniach.
  2. Po tygodniu ćwiczeń poproś kogoś, aby podyktował Ci zadania, które codziennie pisałeś.
  3. Sprawdź, o ile błędów mniej zrobiłeś niż poprzednio i popraw je (wg wzoru)

W każdym tygodniu ćwiczeń pokaż zeszyt nauczycielowi.

 

Dekalog dla rodziców dzieci dyslektycznych
opracowanie: prof.dr hab. Marta Bogdanowicz


NIE - "nie czyń bliźniemu, co Tobie niemiłe".

1. Nie traktuj dziecka jak chorego, kalekiego, niezdolnego, złego lub leniwego.
2. Nie karz, nie wyśmiewaj dziecka w nadziei, że zmobilizujesz je to do pracy.
3. Nie łudź się, że dziecko "samo z tego wyrośnie", "weźmie się w garść", "przysiądzie fałdów" lub że ktoś je z tego "wyleczy".
4. Nie spodziewaj się, że kłopoty dziecka pozbawionego specjalistycznej pomocy ograniczą się do czytania i pisania i skończą się w młodszych klasach szkoły podstawowej.
5. Nie ograniczaj dziecku zajęć pozalekcyjnych, aby miało więcej czasu na naukę, ale i nie zwalniaj go z systematycznych ćwiczeń.

TAK - "strzeżonego Pan Bóg strzeże".

6. Staraj się zrozumieć swoje dziecko, jego potrzeby, możliwości i ograniczenia, aby zapobiec trudnościom szkolnym.
7. Spróbuj jak najwcześniej zaobserwować trudności dziecka: na czym polegają i co jest ich przyczyną. Skonsultuj się ze specjalistą (psychologiem, pedagogiem, logopedą).
8. Aby jak najwcześniej pomóc dziecku:

  • zaobserwuj w codziennej pracy z dzieckiem, co najskuteczniej mu pomaga,
  • korzystaj z odpowiedniej literatury i fachowej pomocy nauczyciela - terapeuty (w formie terapii indywidualnej i grupowej),
  • bądź w stałym kontakcie z nauczycielem i pedagogiem szkolnym.

9. Bądź życzliwym, pogodnym, cierpliwym przewodnikiem i towarzyszem swego dziecka w jego kłopotach szkolnych.
10. Chwal i nagradzaj dziecko nie tyle za efekty jego pracy, ile za włożony w nią wysiłek. Spraw, aby praca z dzieckiem była przyjemna dla was obojga.

Propozycje działań ułatwiających życie i naukę - w przypadku występowania u dziecka objawów ADHD

(problemów z koncentracją uwagi, nadruchliwością i impulsywnością)

Zaburzenia koncentracji uwagi:

Działania pomocnicze ukierunkowane na radzenie sobie z zaburzeniami uwagi dzielą się na trzy główne grupy:

1. Działania mające na celu ograniczanie ilości bodźców docierających do dziecka w czasie wykonywania zadania:

Ø ograniczenie, liczby bodźców docierających do dziecka, np. posprzątanie biurka, poproszenie rodzeństwa o nie wchodzenie w tym czasie do pokoju,

Ø zorganizowanie miejsca do nauki daleko bądź tyłem do okna, innych ciekawych przedmiotów mogących przykuwać uwagę dziecka,

Ø wyciszenie pomieszczenia – na przykład zamknięcie okien itp.,

Ø sprawdzenie czy w otoczeniu nic rozpraszającego się nie dzieje np. nie ma na suficie rozpraszającego uwagę pająka,

2. Działania pomagające w selekcjonowaniu odbieranych bodźców:

Ø komunikaty do dziecka krótkie,

Ø wskazywanie i podkreślanie są przez dorosłego ważnych rzeczy i upewnianie się czy dziecko usłyszało, np.: ,, To bardzo ważne", "Uwaga !! po czym klaszcze w dłonie", " oczy patrzą na mnie", "Jasiu, powtórz co masz zrobić”,

Ø podczas nauki stosowanie rysunków, które przykują uwagę dziecka;

Ø Podczas nauki i odrabiania lekcji monitorowanie tego, co robi dziecko: min. Sprawdzanie czy dziecko ma otwartą książkę na odpowiedniej stronie.

3. Działania skracające czas i zakres zadań powierzonych do wykonania:

Ø Natychmiastowe sprawdzanie zadań, sprawdzanie każdego przykładu od razu, np. z matematyki nie czekamy, aż dziecko najpierw zrobi wszystkie zadania; Chwalenie dziecka po każdym wykonanym zadaniu,

Ø Dzielenie odrabianych lekcji na części, pamiętanie by w czasie przerwy dziecko nie zaczęło robić czegoś, od czego trudno go będzie oderwać, np. bajka w telewizji

Ø Wprowadzanie krótkich przerw po zrobieniu jednego zadania, podczas których wprowadzana jest ciekawa aktywność ruchowa, ale niezbyt angażującą (np. dwie rundki dookoła stołu); Konieczne jest wcześniejsze ustalenie z dzieckiem, co może w tym czasie robić, aby po przerwie spokojnie wróciło do przerwanej nauki,

Ø przy czytaniu tekstu zasłonięcie reszty tekstu białą kartką;

\

Nadruchliwość

Działania pomocnicze ukierunkowane na radzenie sobie nadruchliwością to przede wszystkim zaakceptowanie, że dziecko musi się ruszać i stworzenie takiej sytuacji, w której jego poruszanie się jak najmniej przeszkadza otoczeniu:

ü pozwolenie dziecku na wstawanie, chodzenie czy wychodzenie z pokoju podczas odrabiania lekcji,

ü akceptowanie przejawów i pozwolenie na niewielki niepokój ruchowy w obrębie miejsca siedzenia pamiętając, iż dziecko z ADHD często musi bawić się jakimś przedmiotem, machać nogami lub kręcić się, by w ogóle mogło się skoncentrować na słuchaniu tego, co się do niego mówi.

ü stwarzanie możliwości intensywnego ruchu,

ü zagospodarowanie energii dziecka lub jej ukierunkowanie w pożytecznym celu.

Impulsywność

Działania pomocnicze ukierunkowane na radzenie sobie impulsywnością to wielokrotne przypominanie ustalonych zasad, gdyż dziecko z ADHD wymaga wielokrotnych przypomnień.

· Przypomnienie zasady może być w formie ustnej, w formie krótkiego tekstu lub w formie graficznej, która jest najbardziej atrakcyjna dla młodszych dzieci,

· Proponowany schemat przypomnienia zasady w formie ustnej:

1.Podejdź do dziecka i skoncentruj jego uwagę na sobie (spójrz mu w oczy, lekko

dotknij).

2. Przypomnij zasadę w krótkich słowach np. „komputer włączają dzieci, które

odrobiły lekcje”.

3. Przypomnij zasadę tyle razy ile zazwyczaj potrzebuje tego dziecko, gdy ma średni

dzień (np. 3 razy).

4. Pozostań przy dziecku tak długo, aż zastosuje się do zasady lub wyciągnij

konsekwencje.

· ze względu na impulsywność zachowań będą wiązały się one z nieprzewidywalnością. Bardzo ważną zasadą jest więc przewidywanie sytuacji, w których nieprzewidywalność zachowań dziecka może być niebezpieczna dla niego samego. Należy bacznie alizować i monitorować zachowanie dziecka. Koniecznością staje się ostrzeżenie dziecka i wspólne rozważnie możliwych następstw. Najprostszym sposobem działania w takim wypadku jest głośne przypomnienie o zasadzie obowiązującej w potencjalnie trudnej sytuacji (np. podczas wycieczki rowerowej na chwilę przed skrzyżowaniem powinien pojawid się komunikat: „Teraz jedziesz za mną”, przy zbliżaniu się do drogi wzięcie dziecka za rękę).

· uczenie strategii odraczania poprzez:

- wymyślenie sygnału oznaczającego „Nie przerywaj!”,

- stwarzanie dziecku możliwości zapisania tego, czego oczekuje i porozmawianie o jego oczekiwaniach w późniejszym czasie,

- chwalenie dziecka za starania i stosowanie się do ustaleń.

Zalecenia przygotowano na podstawie:

Wolańczyk T.,Kołakowski A., Skotnicka M.: Nadpobudliwość psychoruchowa u dzieci. Prawie wszystko co chcielibyście wiedzieć. BiFOLIUM, 1999

Kołakowski A.,: ADHD ...i szkoła. Janssen-Cilag Polska Sp. Z o.o.

Kołakowski A.,: ADHD Informacje dla rodziców. Janssen-Cilag Polska Sp. Z o.o.

Kołakowski A., Pisula A., Łuba M., Dziecko z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami uwagi (ADHD) w klasie. Centrum CBT sp. z o.o 2006

.Kołakowski A., Pisula A., Sposób na trudne dziecko. Przyjazna terapia behawioralna. GWP

 

Nasz adres:

Poradnia
Psychologiczno - Pedagogiczna
w Łańcucie

ul. Mickiewicza 3
37-100 Łańcut

tel. 17 225-33-07
fax. 17 225-33-07

e-mail: poradniapplancut@gmail.com

 

 

Telefony zaufania:

Telefon Zaufania
dla Dzieci i Młodzieży:

116-111

Gościmy

Naszą witrynę przegląda teraz 48 gości 

 

 

 

 

 

 

ciekawe strony >>